Door Luc Dorenbosch - 01-03-2009 23:18 - Topic: HR Management
Ulrichs passie
Toegegeven, de gedachte van een universeel rollenmodel voor de HR professional wekt een persoonlijke irritatie op. Ook toegegeven, Ulrichs passie voor het vakgebied en de daaruit voortkomende ideeën brengt HR in ieder geval in verroering en dat is op zijn minst een welkome ontwikkeling. Dezelfde passie voor het vakgebied lijkt Ulrich ook te hebben in het scheppen van nog meer rollen die de HR-professional kan aannemen. Want was u - in Ulrichsnaam! – bezig uzelf te profileren als een moderne business partner, reken u dan niet rijk, want dat maakt u nog geen ‘player’. Een van Ulrichs nieuwe testamenten uit 2001 dicteert immers de transformatie van HR professional naar een business player. Want, zo luidt het citaat:
‘Players contribute. They are engaged. They add value. They are in the game, not at the game. They deliver results. They do things that make a difference.’
En hoe meer een business player de soms metaforische rollen aanneemt van een coach, een architect, een bouwvakker, een facilitator, een leider en zelfs een geweten, des te meer wordt er weer toegevoegd aan het eindresultaat… Hoeveel retoriek kan de HR functie eigenlijk aan? Wanneer kunnen we Ulrichs volgende bommentapijt aan nieuwe HR rollen verwachten? Levert het daadwerkelijk allemaal iets op? De Britse academicus Raymond Caldwell is niet overtuigd. Hij verwacht geen fundamentele strategische rollenwisseling van HR in de toekomst. Het blijft volgens hem aanmodderen in een spel van conflicterende belangen en managementideologieën, waarbij de HR-professional prijzenswaardig genoeg altijd weer een op dat moment werkbare invulling aan zijn of haar rol geeft. Zoals Caldwell het treffend stelt:
‘This may not make the masters of their professional destiny, but it will allow them, once again, to prove that they are the undisputed champions at surviving the challenges of role change.’
Ik zou zeggen, schik u in de rol van ‘business survivor’. Dat is de enige rol die de HR-professional het beste past. En vertrouw vervolgens op uzelf en de evolutieleer. F*ck Ulrich!
Zie ook F*ck Ulrich - Part One
Zie ook F*ck Ulrich - Part Two
Zie ook F*ck Ulrich - Part Three
Promovendus Department HR Studies Universiteit van Tilburg
Orgineel artikel verschenen in P-pers, 2004.
Na plaatsing van de deel-artikelen zal artikel ook als een geheel geplaatst worden op het weblog
PS: Mocht u vinden dat ik en mijn bronnenkeus u een weinig optimistische houvast bieden voor uw dagelijkse praktijk, dan staat het u altijd vrij om te denken, spreken of schrijven: F*ck Dorenbosch!
Bronnen
* Lloyd Baird & Ilan Meshoulam (1988). Managing two fits of Strategic Human Resource Management. Academy of Management Review, nr. 13, p.116-128
* Raymond Caldwell (2003). The changing roles of Personnel Managers: Old Ambiguities, New Uncertainties. Journal of Management Studies, nr. 4, p.983-1004
* William Pasmore (1999). A Hero for the Underdogs: A Review of Dave Ulrich’s Human Resource Champions. Organization, nr. 2., p.361–369
* Jeffrey Pfeffer (Fall 1997). Pitfalls on the road to measurement: The dangerous liaison of Human Resources with the ideas of Accounting and Finance. Human Resource Management, nr.3, p.357-365
* Dave Ulrich (1997). Human Resource Champions. Boston: Harvard University Press
* Dave Ulrich & Dick Beaty (Winter 2001). From partners to players: Extending the HR playing field. Human Resource Management, nr.4, p.293-308
