Door Henk Ritmeester - 17-01-2010 23:27 - Topic: HR Management
In de strijd om meer vrouwen aan de top te krijgen moeten we niet bij HRM zijn. Aldus oud minister Dekker (VROM) tijdens het event ‘Meet the World’ van De Baak. ‘Het is niet zo interessant of HRM al dan niet haar best doet vrouwen aan de top te krijgen, als de CEO niet werkelijk bereid is vrouwen aan het team toe te voegen. Dus moeten we dáár zijn en nergens anders’ zo luidde samengevat haar boodschap.
Hoewel ik de strekking van haar woorden natuurlijk goed begrijp was het ook wel even schrikken. Kennelijk telt, althans voor Mw. Dekker de mogelijk beïnvloedende rol van HRM onvoldoende, anders zou ze zich zorgvuldiger hebben uitgelaten. Of heeft ze, in elk geval in de eigen waarneming, (te) weinig van deze beïnvloeding gemerkt. Omdat deze er niet is? Omdat HRM’ers de zogenaamde ‘Gender Diversity’ niet op de agenda hebben staan? Of omdat HRM’ers dit topic niet belangrijk vinden?
Tijdens het event werd het Charter Talent aan de Top ondertekend door Harry Starren, directeur van De Baak (en géén vrouw nee). Hij bekrachtigde dit met een prikkelende speech; ‘Wij ondertekenen het charter…want we hebben de doelstellingen al gehaald’. Om te vervolgen …’we ondertekenen natuurlijk niet omdat we de voor de hand liggende doelstellingen al hebben gehaald. Want we kunnen op alle feitelijke onderdelen de doelstellingen van het charter behaald hebben, als onze cultuur niet werkelijk veranderd (door de aanstelling van meer vrouwen), dan heeft het allemaal nog steeds geen zin’. Daarmee wat mij betreft direct de juiste toon treffend in een prima speech met wél een hoog testosteron gehalte. Die toon is dat ‘gender diversity’ een middel is, geen doel op zich.
Natúúrlijk was het vervolgens voor de aanwezige vrouwen frustrerend dat het discussiepanel dat een dominante rol vervulde tijdens de meeting volledig uit mannen bestond. Terecht frustrerend wat mij betreft. En vond ik het bepaald niet van improvisatietalent getuigen dat niet ter plekke één of meerdere van de aanwezige vrouwen uitgenodigd werd om in het panel zitting te nemen. Er waren in die zaal nl. meerdere zeer getalenteerde dames aanwezig. Neemt overigens niet weg dat het een prima panel was!
Ligt de uitdaging voor de vrouwen die met charters en quota manifesten zo wanhopig strijden om meer vrouwen aan de top niet hier de uitdaging; verleg in je strijd het accent van ‘doel’ naar ‘middel’? Een strijd die wat mij betreft terecht is maar… waarbij de vrouwen ook wel snel in de slachtofferrol schieten? Een strijd ook die kennelijk nog niet de volwassenheid heeft van eerdere emancipatiegolven?
