Door Henk Ritmeester - 21-07-2009 00:07 - Topic: LinkedIn Board Room
Een mooi recent voorbeeld van de mate waarin veel toppers in het bedrijfsleven nog maar weinig kaas gegeten hebben van de huidige digitale wereld laat zich illustreren met een rapport van Morgan Stanley. Een 15 jarige stagiair schreef gedurende een korte stage een impressie over de wijze waarop jongeren de media al dan niet gebruiken. En meteen liep het storm; 5 tot 6 keer meer vragen van CEO’s, fondsbeheerders en topmensen uit de mediasector die allemaal wilden weten wat de stagiar, Robson, te melden had.
Kort samengevat; Twitter is helemaal niet zo populair onder jongeren (het wordt pas leuk als je volgers hebt en jongeren vergaren die niet zo rap), alle diensten waarvoor je moet betalen laat men links liggen (slecht nieuws dus voor kranten, mobiele abbonnementen en mobiel internet), jongeren downloaden muziek in plaats van het te kopen en kijken weliswaar TV…maar kijken veel liever tv via internet; ze kunnen dan kijken wanneer het hen uitkomt. En last but not least hebben ze een bloedhekel aan reclame. Generatie Y is kennelijk toch een deel van de opvoeding niet misgelopen; op je zakgeld moet je zuinig zijn, dat kan je immers maar één keer uitgeven en de hekel aan reclame…waar herken ik die toch van?
Robson heeft, zeker voor een 15-jarige stagiair, inderdaad een mooi stukje werk geleverd. Weliswaar kan je allerlei vragen stellen over zijn onderzoeksmethode, voor zijn leeftijd schreef hij een prima rapport. Verbazingwekkender is het dat Morgan Stanley het rapport betitelde als 'Het rapport bevat de meest heldere inzichten die we al gezien hebben. Het biedt veel stof tot nadenken.' Zónder de opmerking '...voor een 15-jarige...' Want met een beetje logisch denkwerk en wat navragen in de omgeving is deze informatie redelijk eenvoudig boven tafel te tillen. Toegegeven, ze beschikken niet over Hyves in the United Kingdom maar een poll op een populaire jongerengroep levert waarschijnlijk meer en nieuwere inzichten op (ja, ik zal die handschoen oppakken en een poll plaatsen).
Dat zowel Morgan Stanley onder de indruk is van deze informatie en in hun kielzog hun klanten, die ongetwijfeld grif geld betalen voor het rapport of het jaarlijkse abonnement dat hen van een informatiestroom voorziet is verbazingwekkender. Het schetst de grote onbekendheid met de nieuwe media en de grote mate van ‘roepen’ over Generation versus de beperkt beschikbare valide onderzoeksinformatie aan de andere kant. Dat Morgan Stanley het rapport daarom niet vooral heeft opgepikt om werkelijk onderzoek te doen en op basis dáárvan aan hun klanten te rapporteren schetst weer eens dat, mits de bron een goede naam heeft, er gemakkelijk geld verdient kan worden aan uiterst eenvoudig te verkrijgen en matig tot slecht gevalideerde informatie.
Je kan je namelijk afvragen hoe betrouwbaar het rapport is. Kim Evenepoel van T-zine (een blog van de Belgische krant De Tijd);
De vraag is hoe betrouwbaar Robsons conclusies zijn, en vooral of ze veralgemeenbaar zijn naar de hele demografische groep waar hij het over heeft. Het uittreksel dat vooral enkele alarmbelletjes deed afgaan bij mij is dit: "Many teenagers use YouTube to watch videos (usually anime which cannot be watched anywhere else)". Anime, de Japanse verzamelnaam voor tekenfilms, heeft een erg specifiek publiek. Af en toe waait er iets over dat ook in de westerse wereld erg populair wordt (denk maar aan Pokémon een aantal jaren geleden), maar doorgaans is het niet echt wijd verspreid. Om nu plots te beweren dat "many" tieners YouTube daarvoor gebruiken, lijkt me een brug te ver. Het doet me vooral twijfelen aan de waarde van de conclusies van de rest van het rapport.
Wil dat zeggen dat het allemaal een zaak voor de prullenmand is? Dat wil ik niet gezegd hebben. Alleen zijn de dingen die aannemelijk klinken, ook nauwelijks verrassend.
