Of het nu gaat over diversiteitsmanagement (denk maar even aan de actuele discussie rondom al dan niet meer vrouwen aan de top). Of over de huidige financiëel economische crisis en de daaraan gekoppelde wezenlijke discussies over waarden & normen en over het instrument bonussen. Of, niet in de laatste plaats, het Nieuwe Werken… Steeds weer komt als belangrijke vraag terug hoe het (top-)management aan deze thema’s leiding geeft c.q. het juist aan dat leiding geven mankeert.
Een belangrijke vraag die vooraf gaat aan de discussie over leiderschap zelf is wat we eigenlijk van dat leiderschap verwachten. Ik vond het bijgevoegde filmpje wel een eye-opener. Als ik eerlijk ben is mijn primaire reactie op de vraag wat een leider zoal in zich moet hebben het stereotype van de leeuw. Krachtig, aanwezig, dominant in het nemen van de ‘lead’en (ingegeven door een duidelijk uitgestraalde visie en daadkracht) vooral ook gáán. Ik blijk echter een veel grotere voorkeur te hebben voor de leiders die acteren als een olifant als ik mijn instinct wat inperk met ratio. Nog steeds charismatisch, ‘groots’, maar vooral ook alert op de omgeving, daadkrachtig maar ook zorgvuldig en doordacht bewegend. Zowel Obama vandaag als Wim Kok in het verleden zijn in mijn ogen voorbeelden van leiderschap ‘The Elephant Way’.
En wat die leeuw betreft; naarmate ik de twee symbolen verder bestudeer blijk ik een steeds grotere aversie tegen de leeuw te ontwikkelen ten faveure van de olifant. Hoe vergaat dat jou?
