Door Henk Ritmeester - 04-06-2009 12:03 - Topic: Weblog HR Professionals
Zonder dat de vraag expliciet op tafel ligt, klinkt gedurende de hele discussie door dat de mening van de deelnemers aan de ronde tafel over recruitment anno 2009 er niet om liegt. Die mening wordt misschien wel het beste samengevat door een, bijna achteloos, uitgesproken bijzin: “De manier waarop recruitment in Nederland uitgeoefend wordt is in de afgelopen tien jaar nauwelijks veranderd en dat is heel kwalijk.”
Recruiters staan stil en komen pas in beweging wanneer de vraag op tafel ligt. De harde vergelijking met ‘mensenhandel’ en ‘ongeïnspireerd schuiven met cv’s’ kan helaas nog steeds getrokken worden. En dat terwijl de uitdaging voor recruiters juist in deze tijd enorm groot is: alle energie zou gestoken moeten worden in het in kaart brengen van antwoorden op toekomstige vragen en mogelijkheden.
Het lijkt alsof recruiters dit zelf niet zien of tenminste niet de kracht hebben om hun eigen functie opnieuw en beter op de kaart te zetten. Hoe is dat mogelijk? In de discussie blijkt dat het veel te maken heeft met de houding en het gedrag van de recruiters zelf.
Generaliserend wordt gesteld dat de recruiters passie en nieuwsgierigheid missen. Alle middelen om proactief aan de slag te gaan met vraagstukken rondom arbeidsbemid-deling zijn anno 2009 voorhanden. Dat zo weinig recruiters daar op een goede manier gebruik van maken heeft vooral met willen te maken is de mening van de meeste aanwezigen.
Een andere opvallende reden die naar voren komt is de Calimero-bril waarmee sommige (de meeste) recruiters naar zichzelf kijken. Zonder in discussie te gaan met het management accepteren de recruiters dat zij vooral gezien worden als stafafdeling, dus als kostenpost. Sterker nog, zo positioneren zij zichzelf ook. Binnen veel traditionele bedrijven lijkt het makkelijker te verkopen om tonnen uit te geven aan externe recruitmentbureaus dan om een extra recruiter in dienst te nemen. Het lijkt recruiters aan lef te ontbreken om hierover een feitelijke discussie te starten. Dat het wel degelijk mogelijk is om als recruiter iets te veranderen blijkt uit het verhaal van Chris van Santen, corporate recruiter van het GVB. Hij eindigde als tweede in de verkiezing ‘Recruiter van het jaar’. Volgens het juryrapport was hij erin geslaagd een enorme efficiencyslag te behalen door de werving en selectie van buschauffeurs binnenshuis te organiseren.
De Calimero-bril die recruiters op lijken te hebben, staat ze behoorlijk in de weg om hun kennis proactief aan te bieden aan hoger management en daarmee hun toegevoegde waarde te laten zien. Je kop boven het maaiveld steken brengt altijd risico met zich mee en zal, zeker in de traditionele bedrijven in Nederland, niet altijd gewaardeerd worden. “Dat er niet naar je geluisterd wordt is feitelijk wat het ergste wat je kan gebeuren als je als recruiter toch de stoute schoenen aantrekt” concludeert een van de deelnemers aan de ronde tafel. “Dus iedere zichzelf respecterende recruiter heeft eigenlijk niets te verliezen.”
Eerder verschenen artikelen in deze reeks:
Artikelenreeks Recruitment Ontwikkelingen
Speelveld Recruitment volop in beweging
Recruiter wordt Corporate Story Teller
