Door Henk Ritmeester - 18-01-2010 19:57 - Topic: Werving & Selectie
Onlangs was ik op bezoek bij een ondernemer die me een Werving & Selectie case voorlegde. Zijn relatief nieuwe organisatie (14 medewerkers groot) was op zoek naar een financieel medewerker en hiervoor waren diverse bureau’s benaderd. Hoewel hij over het aanbod niet echt te spreken was zat er 1 kandidaat tussen waarmee hij het gesprek aanging met als resultaat dat hij deze kandidaat een baan wenste aan te bieden. Uiteindelijk ketste dit echter af op basis van de hoogte van de W&S fee die de betreffende organisatie vroeg voor de (nog jonge en dus nog niet al te ervaren) kandidaat. De kandidaat werd over de reden waarom geen dienstverband werd aangeboden correct geïnformeerd door zowel het recruitmentbureau als de betrokken ondernemer.
Twee maanden later plaatste de ondernemer een advertentie in het lokale sufferdje in de hoop alsnog zelf de vacature in te kunnen vullen. Op deze advertentie reageerde prompt de kandidaat waarmee men eerder niet tot een vergelijk kon komen. Opnieuw verliepen de gesprekken positief waarop de ondernemer besloot de medewerker alsnog een baan aan te bieden. Omdat de kandidaat binnen twee maanden reageerde en de ondernemer de leveringsvoorwaarden van het recruitmentbureau goed had gelezen werd contact opgenomen met deze organisatie om te zien of men alsnog tot een vergelijk kon komen over een te betalen vergoeding voor de aan te nemen kandidaat. De ondernemer had weliswaar geen zin in deze betaling maar realiseerde zich tegelijkertijd dat hij bij toekomstige vacatures mogelijk weer gebruik zou willen/moeten maken van een recruitmentbureau en wilde om die reden de relatie goed houden.
De ondernemer vertelde me dat hij zich vervolgens realiseerde dat, mocht de kandidaat voortijdig vertrekken, hij nog steeds met wervingskosten zou zitten die naar zijn smaak onevenredig hoog waren. Hij heeft dit vevolgens opgelost door met de kandidaat af te spreken dat de W&S fee aan de kandidaat gekoppeld werd als een studieschuld; terug te betalen bij vertrek binnen een jaar na aanname, voor 50% terug te betalen bij vertrek in het 2e dienstjaar. Waarbij de ‘studieschuld’ komt te vervallen na afloop van het 2e dienstjaar.
Pikant? Wel, de ‘studieschuld’ twee jaar aan de medewerker koppelen vind ik een erg lange periode, te meer omdat het een schuld is die een eventuele volgende werkgever niet zal willen overnemen. Daarmee wordt het wat mij betreft een oneigenlijke vorm van binding gezien de duur waarmee de medewerker met deze schuld zit. Anderzijds de medewerker bewust maken wat zijn of haar werving heeft gekost (en dus ook bewust maken van de kosten bij voortijdig vertrek) en daarmee stimuleren een zorgvuldige afweging te maken bij de keuze voor de job klinkt aantrekkelijk. Of het een methode die ook stand gaat houden bij een zeer zeker weer krapper wordende arbeidsmarkt moet ik nog zien. Maar voordat ik me waag aan verdere bespiegelingen ben ik benieuwd; wat vinden jullie hier nu van?
